Tonnie Ligtermoet neemt afscheid!
Het was voor alle kinderen, de ouders en collega’s even slikken….Tonnie Ligtermoet neemt per 1 mei ’06 afscheid van de Cornelis Jetses. Een moeilijke beslissing, waar wij allen veel begrip voor hebben. “Onze Tonnie” die de C Jetses weer heeft doen opbloeien, heeft de afgelopen 6 jaar enorm veel werk verzet. Niet alleen binnen de school, maar ook in het dorp en in de netwerken eromheen. Ze heeft vele mensen geďnspireerd en kan de school met een gerust hart overdragen aan haar vervanger.
Naast alle formele zaken die nu spelen rondom deze overdracht wordt er natuurlijk keihard gewerkt aan een knallend afscheidsfeest! Aangezien deze gepland staat op woensdag 26 april ’06 zal daar een uitgebreid verslag van komen in de volgende krant.
Hieronder een persoonlijk stuk van Tonnie Ligtermoet.
“Partir cést mourir un peu’’
Dat deze uitdrukking voor mij momenteel zéér toepasselijk is, is een feit. Gedurende, nu bijna zes jaar, is het werken als directeur op de Cornelis Jetses mij steeds meer gaan bevallen. In het begin was er de uitdaging om van een, zoals ik dat noemde, bestuurlijk verwaarloosde organisatie, een organisatie te maken met kwalitatief goed onderwijs voor de kinderen in Driemond en ook daarbuiten. Een plek waar kinderen, leerkrachten en ouders zich thuis voelen. Een plek waar men oog, oor en hart heeft voor de kinderen.
Ons motto is altijd geweest dat de basisschoolperiode één van de leukste periodes, eigenlijk de leukste, van een kinderleven moet zijn. Om dit motto ook daadwerkelijk gestalte te geven hebben wij de afgelopen jaren aan verschillende items hard gewerkt.
Hard gewerkt aan het kiezen, aanschaffen en invoeren van moderne lesmethoden. Het kweken van een pedagogisch klimaat waarbinnen een ieder zijn of haar “eigen” plekje heeft. Collega’s aanstellen die de juiste competenties hebben om te werken op een kleine school met combinatiegroepen met daarbinnen veel niveauverschillen. Wij gaan uit van het kunnen en kennen van een kind. Het werken met thema’s (ontwikkelingsgericht onderwijs) stimuleert de kinderen om vragen te stellen en onderzoekend bezig te zijn.
Ook in de toekomst zullen de leerkrachten aan deze zaken hard blijven werken, dit is mijn stelligste overtuiging!
Ik vind dat we er tot nu toe in geslaagd zijn om een sterke schoolorganisatie neer te zetten, een lerende en levendige organisatie waar veel aandacht is voor het leren maar ook voor de sociaal emotionele, culturele en creatieve vakken.
Helaas breekt de woonwerksituatie mij steeds meer op. Om niet in de file te hoeven rijden ben ik altijd erg vroeg op school en ’s avonds in de file, toch laat weer thuis.
Nu ik ’s morgens vroeg, als ik op het schoolplein loop, de vogels hoor fluiten, het weer lekkerder wordt, de knoppen aan die prachtige bomen zie, bekruipt mij toch een gevoel van twijfel. Maar wie A zegt moet ook B zeggen. Het is tijd om afscheid te nemen.
Per 1 mei ga ik werken op openbare basisschool De Pionier in Wormerveer. Ook een OntwikkelingsGericht Onderwijsschool. Zij streven na om zichzelf een “literaire school” te noemen. Een nieuwe uitdaging voor mij, en last but not least: een kwartier op de fiets!.
